λίγα λόγια για το έργο

Έργο ιδιότυπο, η "Φαύστα", αποτελεί δημιούργημα της σύγχρονης ελληνικής θεατρικής γραφής, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Έργο ευφυές, γνωστό αλλά και αγαπημένο στο ευρύ κοινό, λόγω της καυστικής σάτιρας και του σουρεαλιστικού του ύφους.
Κάτι που δικαιολογεί και τη μεγάλη παραστασιολογία της "Φαύστας" μιας και είναι ανάμεσα στα έργα του νεοελληνικού ρεπερτορίου, που ανεβαίνουν πιο συχνά από θιάσους. 

Η "Φαύστα" (ή "Η απωλεσθείς κόρη" όπως είναι ο δεύτερος τίτλος) γράφτηκε το 1964 από τον Χρύσανθο Μέντη Μποστατζόγλου, γνωστό ως ΜΠΟΣΤ. Αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά του έργα, και έναν από τους σημαντικότερους σταθμούς στην ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου, καθώς καθιέρωσε το ιδιαίτερο σατιρικό ύφος του Μποστ στη σκηνή.

Πρωτοπαίχτηκε τον ίδιο χρόνο, από τον θίασο της "Ελεύθερης Σκηνής" (του Γιώργου Εμιρζά), ο οποίος εκείνη την εποχή αναζητούσε νέα, άπαιχτα ελληνικά έργα.

Για την ιστορία, ο Μποστ είχε αρχικά δώσει το χειρόγραφο στον Κάρολο Κουν για το Θέατρο Τέχνης. Μετά από μεγάλη περίοδο αναμονής και πιστεύοντας ότι ο Κουν το είχε απορρίψει, το παρέδωσε στον Γιώργο Εμιρζά.

Η υποδοχή της Φαύστας το 1964 ήταν μια στιγμή αμηχανίας αλλά και ενθουσιασμού για το ελληνικό κοινό και την κριτική, καθώς το έργο έφερε μια επαναστατική μορφή σάτιρας που δεν έμοιαζε με τίποτα από όσα είχαν παρουσιαστεί μέχρι τότε στη σκηνή.

• Η κριτική της εποχής διχάστηκε, καθώς ο Μποστ χρησιμοποιούσε μια γλώσσα που πολλοί θεωρούσαν "ιερόσυλη" ή ακατανόητη. Οι κριτικοί δυσκολεύτηκαν να ταξινομήσουν το έργο. Ήταν παρωδία, σουρεαλιστική κωμωδία ή πολιτική σάτιρα; Η εσκεμμένα "ανορθόγραφη" καθαρεύουσα και ο δεκαπεντασύλλαβος σόκαραν τους παραδοσιακούς θεατρόφιλους. Παρά τις επιφυλάξεις, αναγνωρίστηκε αμέσως ότι ο Μποστ δημιούργησε ένα νέο είδος λαϊκού θεάτρου που καυτηρίαζε τον μικροαστισμό και την πνευματική ημιμάθεια της μετεμφυλιακής Ελλάδας.

Πολλοί κριτικοί είδαν στη σκηνή τη ζωντανή μεταφορά των διάσημων σκίτσων του (όπως ο Πειναλέων και η Ανεργίτσα), γεγονός που βοήθησε στην αποδοχή του έργου από το ευρύτερο κοινό που ήδη τον γνώριζε από τα σκίτσα και τις γελοιογραφίες του, στις εφημερίδες.

Αν και η παράσταση του 1964 από την Ελεύθερη Σκηνή ήταν τολμηρή, η πλήρης καλλιτεχνική δικαίωση της Φαύστας ήρθε χρόνια αργότερα, με τις παραστάσεις του Θεάτρου ΣΤΟΑ του Παπαγεωργίου και της Πρωτοψάλτη, όταν το έργο άρχισε να αναλύεται ως μια βαθιά πολιτική, κοινωνική αλλά και διαχρονική, "ιλαροτραγωδία".

• Η ιδέα για τον Μποστ, προέκυψε από ένα σκίτσο, που απεικόνιζε έναν καρχαρία να καταπίνει ένα παιδί που έκανε το μπάνιο του στη θάλασσα.

• Αυτός είναι και ο βασικός άξονας του έργου: μια κόρη που χάνεται καθώς κολυμπούσε, ενώ ο πατέρας της ψάρευε αμέριμνος. Η κόρη ξαναβρίσκεται μετά από χρόνια από τον ίδιο, στην κοιλιά ενός θαλάσσιου ψαριού - τέρατος. 

• Ο Μποστ, με το ιδιαίτερο σατιρικό του ύφος, την καυστική κριτική στη νεοελληνική πραγματικότητα και τη χαρακτηριστική "άναρχη" γραφή με σκόπιμα ανορθόγραφα στοιχεία, συγγράφει, με υπέροχα δομημένη πλοκή, την Φαύστα του, δημιουργώντας ευφάνταστες κορυφώσεις γέλιου και ειρωνείας. 

• Εμπλέκει, όπως κάνει πάντα στα σκίτσα και στα γραπτά του,
την πραγματικότητα με την υπερβολή,
την ιστορία με την σύγχρονη εποχή,
το "παρελθόν" με το "τώρα".

• Καταφέρνει, έτσι, να δημιουργήσει μοναδικούς χαρακτήρες και να αναπτύξει ευφυέστατες ιστορίες.